Integracja sensoryczna

Integracja sensoryczna – czym właściwie jest?

Integracja sensoryczna nazywamy wszystkie bodźce, jakie odbiera nasze ciało za pomocą receptorów i łączy w jedna spójną całość. Oznacza to, że nasze zmysły (wzrok, słuch, węch, dotyk, smak) odbierając bodźce z otoczenia reagują na nie i przekazują do mózgu określone komunikaty, które ten zamienia w konkretne reakcje. Proces integracji sensorycznej zaczyna się już na etapie życia płodowego i trwa tak nieprzerwanie aż do 7. roku życia dziecka. Jeśli na którymś etapie rozwoju nastąpią komplikacje, mogą one skutkować różnego rodzaju dolegliwościami.

Skutki nieprawidłowej integracji sensorycznej

Dziećmi, które najczęściej wskazywane są jako przykład zaburzenia integracji sensorycznej są dzieci autystyczne, które cechuje nadmierna lub znikoma ruchowość, a także wrażliwość na różnego rodzaju bodźce płynące z otoczenia. Dzieci bywają zbyt lub za mało ruchliwe, występują u nich zaburzenia napięcia mięśniowego, a przez to często również wycofanie z relacji społecznych, które z kolei są najtrudniejsze do wyleczenia.

Jak można sobie radzić z tym problemem?

Na szczęście dla rodziców dotkniętych tym problemem oraz dla samych chorych, powstają dzisiaj specjalne ośrodki rehabilitacyjne, mające za zadanie sukcesywnie zwiększać ruchowość i przywracać dzieci do życia w społeczeństwie, w otoczeniu innych ludzi i zjawisk, na które uczą się reagować prawidłowo. Proces ten jest często długotrwały, ale rezultaty leczenia są zawsze bardzo pozytywnie zaskakujące.

Diagnoza i Terapia Procesów Integracji Sensorycznej (SI)

Kompleksowa metoda terapeutyczna, bazująca na wiedzy o rozwoju i plastyczności ośrodkowego układu nerwowego,  wskazana zarówno dla dzieci z zaburzeniami rozwoju (np. spektrum autyzmu)  lub uszkodzeniami  ośrodkowego układu nerwowego,  jak i typowo rozwijającymi się, lecz mającymi następujące problemy:

  • nadmierna lub zbyt mała wrażliwość na bodźce dotykowe, słuchowe, wzrokowe oraz ruch
  • zbyt niski lub zbyt wysoki poziom pobudzenia ruchowego
  • słaba koordynacja ruchowa, trudności w czynnościach samoobsługowych i planowaniu ruchu
  • zaburzenia napięcia mięśniowego
  • wycofanie  z relacji społecznych
  • trudności z koncentracją, z nauką
  • opóźnienia rozwoju mowy i inne